De trainingsdag

De langste dag. 150 kilometer, meer dan 3000 hoogtemeters, en de zon als enige getuige. Dit is het verslag van de zwaarste rit van mijn trainingsstage op Gran Canaria.

De trainingsdag

Januari op Gran Canaria. De lucht nog fris, de benen nog niet wakker, maar de route op de fietscomputer liegt er niet om: 150 kilometer, meer dan 3000 hoogtemeters. De langste dag van de hele trainingsstage stond op het programma, en samen met een vriend trapte ik de pedalen in beweging nog voor het eiland goed en wel wakker was.

De eerste kilometers reden we rustig in, het landschap langzaam aan ons voorbij latend. Maar al snel diende de eerste bijzonderheid zich aan: de pont naar Mogan. Even de fiets aan de kant, even ademhalen, terwijl het water onder ons door gleed en de kustlijn zich in de verte aftekende. Een klein moment van rust in wat een lange dag zou worden.

Eenmaal in Mogan begon het echte werk. De weg omhoog, de benen die het vraagstuk begonnen te voelen, de ademhaling die zich aanpaste aan het ritme van de klim. Gran Canaria is geen eiland dat je met halfslachtige benen bedwingt — het vraagt om toewijding, elke kilometer opnieuw.

Onderweg stopten we twee keer bij een kleine supermarkt om de voorraden aan te vullen. Drinken, wat te eten, even de benen strekken. Die stops waren meer dan praktisch — ze waren een moment om even bij te komen, de omgeving in je op te nemen en te beseffen hoe mooi het eigenlijk allemaal was. Ruige rotswanden, kronkelende wegen, een zon die gelukkig zijn beste beentje voorzette.

De laatste kilometers waren zwaar. Het soort zwaar waarbij je hoofd het gesprek overneemt van de benen. Maar de wetenschap dat het einde in zicht was — en dat het donker nog net niet gevallen was — gaf de energie die nodig was om door te blijven rijden. Net voor schemering rolden we terug aan, leeg maar voldaan.

150 kilometer. Meer dan 3000 hoogtemeters. Eén van die dagen waarvan je weet, nog terwijl je ze beleeft, dat je ze nooit vergeet.